അമ്പുകളുടെ മെത്തയിൽ, മൃത്യുവിനെ കാത്തു കിടക്കുകയായിരുന്നു ഭാരതവർഷത്തിന്റെ പിതാമഹൻ.

കുരുക്ഷേത്രഭൂമിയിൽ അസ്തമയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് പടർന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. യുദ്ധരംഗത്തെ കോലാഹലങ്ങൾ അകലെ ശമിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടും, ശരശയ്യയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു.

ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നിഴൽ പിതാമഹന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നടുത്തു. ആ കനത്ത കാലടികൾ മറ്റാരുടേതുമായിരുന്നില്ല.

രാധേയനായ കർണ്ണന്റേതായിരുന്നു അത്.

ഭീഷ്മരുടെ പാദങ്ങളിൽ കർണ്ണൻ വീണു പ്രണമിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. തലയുയർത്തി, വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു:

“പിതാമഹാ… അവിടുന്ന് എപ്പോഴും കഠിനവാക്കുകൾ കൊണ്ട് ശാസിച്ചിരുന്ന രാധേയനാണ് ഞാൻ. അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കാൻ വൈകിപ്പോയി. എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചാലും.”

മരണത്തെപ്പോലും സ്വന്തം ഇച്ഛയ്ക്ക് കീഴ്പ്പെടുത്തി ശരശയ്യയിൽ കിടന്നിരുന്ന ഭീഷ്മർ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

തന്റെ ചുറ്റും കാവൽ നിന്നിരുന്ന ഭടന്മാരോട് അല്പം മാറിനിൽക്കാൻ അദ്ദേഹം ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവർ അകന്നുപോയി.

അവിടെ ഭീഷ്മനും കർണ്ണനും മാത്രം.

ഭീഷ്മർ തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈ കർണ്ണന്റെ നേരെ നീട്ടി. അവനെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ആ മുഖത്ത് എപ്പോഴും കർണ്ണൻ കണ്ടിരുന്ന കാഠിന്യമോ അമർഷമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവിടെ ഒരു പിതാവിന്റെ വാത്സല്യമായിരുന്നു.

ഭീഷ്മർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“വരൂ കർണ്ണാ… അരികിലേക്ക് വരൂ.

നീ രാധയുടെ മകനല്ല. അധിരഥനും നിന്റെ പിതാവല്ല.

നീ കുന്തിയുടെ പുത്രനാണ്… അവളുടെ ആദ്യപുത്രൻ…

സൂര്യപുത്രനാണ് നീ!

നാരദമുനിയിൽ നിന്നും കൃഷ്ണദ്വൈപായനനായ വ്യാസനിൽ നിന്നുമാണ് ഞാൻ ഈ രഹസ്യം അറിഞ്ഞത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് കർണ്ണൻ നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.

ഭീഷ്മർ തുടർന്നു:

“എനിക്ക് നിന്നോട് ഒരിക്കലും വിദ്വേഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല, മകനേ.

പാണ്ഡവരോട് നീ പുലർത്തിയ വൈരവും, അവരെക്കുറിച്ച് നീ പറഞ്ഞ കഠിനവാക്കുകളും എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു. നിന്റെ ആവേശം ശമിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ നിന്നോട് പലപ്പോഴും കഠിനമായി സംസാരിച്ചത്.

നിന്റെ വീര്യം എനിക്കറിയാം.

നിന്റെ ദാനശീലം എനിക്കറിയാം.

നിന്റെ ശക്തിയും പരാക്രമവും എനിക്കറിയാം.

യുദ്ധവീര്യത്തിൽ നീ ഫൽഗുനന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും നിരയിൽ നിൽക്കുന്നവനാണ്.

അതുകൊണ്ട് കർണ്ണാ… ഈ വൈരം അവസാനിപ്പിക്കൂ.

നിന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകൂ.

എന്റെ വീഴ്ചയോടെ ഈ യുദ്ധവും അവസാനിക്കട്ടെ.”

കർണ്ണന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരയായി ഒഴുകി.

അവൻ ഭീഷ്മരെ നോക്കി.

“പിതാമഹാ… അങ്ങ് പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണ്.

ഞാൻ കുന്തിയുടെ മകനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.

പക്ഷേ ദുര്യോധനൻ എന്നിൽ പ്രതീക്ഷയും ആശ്രയവും വെച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ ജീവനും സമ്പത്തും ഞാൻ അവന്റെ കാര്യത്തിനായി സമർപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞു.

ഇപ്പോൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.

എന്റെ വിധി എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം.

പാണ്ഡവരെ ജയിക്കുക എളുപ്പമല്ലെന്നും എനിക്കറിയാം.

എന്നിട്ടും…

ദുര്യോധനനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ പോകില്ല.

അവനുവേണ്ടി ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യും.”

ഭീഷ്മർ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു.

കർണ്ണന്റെ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ആ ഉറച്ച തീരുമാനത്തെ അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദനായി നോക്കി.

ഒടുവിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“നിന്റെ തീരുമാനം മാറ്റാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെങ്കിൽ… പോകൂ കർണ്ണാ.

യുദ്ധം ചെയ്യൂ.

പക്ഷേ അഹങ്കാരവും സ്വന്തം ശക്തിയിലുള്ള അമിതവിശ്വാസവും ഉപേക്ഷിക്കുക.

ക്ഷത്രിയധർമ്മമനുസരിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യുക.

നിന്റെ വിധി നിന്നെ എവിടേക്ക് നയിക്കുന്നുവോ… അവിടേക്ക് നീങ്ങുക.

നിനക്ക് മംഗളം വരട്ടെ.”

കർണ്ണൻ ഭീഷ്മരുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കിടന്നിരുന്ന വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവന് തോന്നി.

പിതാമഹന്റെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

കുരുക്ഷേത്രത്തിന്റെ ആകാശം അപ്പോഴേക്കും രക്തവർണ്ണമായിരുന്നു.

അസ്തമിക്കുന്ന സൂര്യനെ ഒരു നിമിഷം നോക്കിനിന്ന ശേഷം, സൂര്യപുത്രൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.

തന്റെ അന്തിമവിധി കാത്തിരിക്കുന്ന യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക്…

ഇരുളിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങുന്ന കർണ്ണനെ ശരശയ്യയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ഭീഷ്മർ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഒരു സേനാപതിയുടെ കാഠിന്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു പിതാമഹന്റെ വാത്സല്യം മാത്രം.

ഒരുപക്ഷേ…

ഇനി ഒരിക്കലും ജീവനോടെ കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരു മകനെ യാത്രയാക്കുന്ന വൃദ്ധന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ വേദനയും.

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, കർണ്ണൻ ആ ദിവസം ഭീഷ്മന്റെ വാക്ക് കേട്ട് പാണ്ഡവർക്കൊപ്പം ചേർന്നിരുന്നെങ്കിൽ കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രം മാറുമായിരുന്നോ?