ഭാഗവതം  അധ്യായം 39 വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ?വായിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ ഉടനെ വായിക്കണം..
പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ജയിച്ച കൃഷ്ണൻ, തോറ്റുപോയ ഒരേയൊരു നെഞ്ച്… യശോദ! 💔😭
രാമായണത്തിൽ പതിനാല് വർഷത്തെ വനവാസത്തിന് ശേഷം രാമൻ കൗസല്യയുടെ മടിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി… മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന്റെ ചോരക്കടൽ നീന്തിക്കയറി മക്കൾ കുന്തിയുടെ കാൽക്കൽ വീണു… കാരാഗൃഹത്തിന്റെ ഇരുട്ടറകൾ ഭേദിച്ച് ദേവകിക്ക് അവളുടെ മകനെ തിരികെ കിട്ടി…
പക്ഷേ…
യശോദ… അവൾക്ക് മാത്രം അവളുടെ കുഞ്ഞുകണ്ണനെ ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടിയില്ല! ലോകത്തിന് അവൻ ജഗന്നാഥനായപ്പോൾ, ആ അമ്മയ്ക്ക് അവൻ എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ആ ഹൃദയഭേദകമായ വിടപറച്ചിൽ… 😭
രഥം അമ്പാടിയുടെ അതിർത്തി കടക്കുകയാണ്. ചുവന്ന മൺതരികൾ വായuവിൽ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ നീട്ടി, ശ്വാസം കിട്ടാതെ ഓടിവരികയാണ് യശോദ.
“കണ്ണാ…!”
ആ വിളിയിൽ ഒരു അമ്മയുടെ പ്രാണൻ മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ രഥം നിർത്തിക്കാൻ അക്രൂരനോട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. അവന്റെ താമരക്കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം… കംസനെ ഒന്നു കണ്ട്, കാര്യങ്ങളൊക്കെ തീർത്ത് ഞാൻ നാളെത്തന്നെ ഓടിവരും അമ്മേ…”
യശോദ കരഞ്ഞില്ല. ചുണ്ടിൽ ചോരപൊടിയുന്ന ഒരു ചിരി മാത്രം വിരിഞ്ഞു. കാലം ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ക്രൂരമായ ആ സത്യം ആ അമ്മമനസ്സ് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞിരുന്നു.
“ഇല്ല മോനേ… നീ വരില്ല. ഈ അമ്മയുടെ നെഞ്ച് തകരാതിരിക്കാൻ നീ കള്ളം പറയുകയാണ്…”
“അമ്മേ… ഞാൻ…” കൃഷ്ണന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
“നീ വരില്ല കണ്ണാ… ഇനി നിന്റെ കൈകളിൽ രാജദണ്ഡുകളാണ്, സുദർശന ചക്രമാണ്. നിന്റെ മുന്നിൽ വലിയ യുദ്ധങ്ങളുണ്ട്, രാജ്യങ്ങളുടെ ഭൂപടങ്ങളുണ്ട്… ഈ അമ്പാടിയിലെ മണ്ണിൽ വെണ്ണ കട്ടുതിന്നാൻ, എന്റെ മടിയിൽ തലവെച്ച് ഉറങ്ങാൻ ഇനി നീ മടങ്ങിവരില്ല. ലോകം മുഴുവൻ നിന്റേതാകും… പക്ഷേ, ഈ അമ്മയ്ക്ക് നീ ഇല്ലാതാകും.”
യശോദയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ രഥത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ഭഗവാന്റെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു.
“എനിക്കൊരു സത്യം തരണം മോനേ… നിന്റെ ഈ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി… അവസാനമായി… ഒരേയൊരു തവണ… എന്നെ ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിക്കുമോ? ഇനി ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ മറ്റാരും നിന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കില്ല…”
കൃഷ്ണന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാഥൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
“അമ്മേ… യശോദമ്മേ…!”
ആ ഒരു വിളി… അതായിരുന്നു യശോദയ്ക്ക് ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ജീവിക്കാൻ കൃഷ്ണൻ നൽകിയ അവസാനത്തെ സമ്പാദ്യം.
തീരാത്ത കാത്തിരിപ്പിന്റെ കനൽവഴികൾ…
പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ജയിച്ച കൃഷ്ണൻ… തോറ്റുപോയ ഒരേയൊരു നെഞ്ച് യശോദയുടേതായിരുന്നു…
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി…
കംസൻ വീണു… ജരാസന്ധൻ വീണു… കുരുക്ഷേത്രം അവസാനിച്ചു…
കൃഷ്ണൻ രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവായി… ദൈവങ്ങളുടെ ദൈവമായി… ലോകത്തിന്റെ ഗുരുവായി…
പക്ഷേ…
അമ്പാടിയിലെ ഒരു കൊച്ചുവീട്ടിൽ, ഒരു അമ്മ ഇപ്പോഴും വാതിലുകൾ തുറന്നുവെച്ചിരുന്നു…
ഓരോ സന്ധ്യയും. “ഇന്ന് വരുമായിരിക്കും…”
ഓരോ രാത്രിയും. “നാളെ വരുമായിരിക്കും…”
ഓരോ വർഷവും. “ഇത്തവണയെങ്കിലും വരുമായിരിക്കും…”
പക്ഷേ…
കൃഷ്ണൻ വന്നില്ല.
ദേവകിയെ കാണാൻ പോയി… വസുദേവനെ കാണാൻ പോയി… പാണ്ഡവരെ കാണാൻ പോയി… രുക്മിണിയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു…
പക്ഷേ…
ഒരിക്കൽ പോലും… ഒരേയൊരു തവണ പോലും… യശോദയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടക്കാൻ മാത്രം അവൻ വന്നില്ല.
കണ്ണനില്ലാത്ത ആ നാളുകൾ… 😭
ഉറങ്ങാത്ത രാത്രികൾ: രാത്രികളിൽ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിയുണർന്ന്, പായയിൽ തപ്പിനോക്കുമ്പോൾ ശൂന്യത മാത്രം. “അമ്മേ…” എന്നൊരു കാറ്റിന്റെ മർമ്മരം കേട്ടാൽ പോലും പാതിരാത്രിയിൽ അവർ ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ മുറ്റത്തേക്ക് ഓടുമായിരുന്നു.
പട്ടിണി കിടന്ന അമ്മ: ഉണ്ണിയുടെ വായിൽ ആദ്യമുരുള വെണ്ണ നൽകാതെ ഒരു തരി ആഹാരം പോലും കഴിക്കാതിരുന്ന ആ അമ്മ, പിന്നീട് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തന്നെ മറന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ഓർമ്മകൾ പോലും നഷ്ടപ്പെട്ട്, വഴിപോക്കരിലെല്ലാം സ്വന്തം ഉണ്ണിയെ തിരയുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തൻ മാതൃത്വമായി യശോദ മാറി.
പ്രസവിച്ചവൾക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ് മക്കളെങ്കിൽ, ഇവിടെ തോറ്റുപോയത് യശോദയുടെ ഈ നെഞ്ചുപൊട്ടിയ സ്നേഹമാണ്!
അവസാനത്തെ ആ ചോദ്യം… 💔
മരിക്കാൻ കിടക്കുമ്പോൾ, യശോദയുടെ കണ്ണുകൾ വാതിലിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
അവസാന നിമിഷത്തിലും അവൾ ആരെയും വിളിച്ചില്ല…
“കൃഷ്ണാ…” എന്നും വിളിച്ചില്ല…
കാരണം…
ആ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽ അവൻ ഇന്നും ഒരു ദൈവമായിരുന്നില്ല. അവളുടെ കുഞ്ഞായിരുന്നു.
അവളുടെ അവസാന വാക്കുകൾ ഇതായിരുന്നുവെന്ന് പറയുന്നു:
“കണ്ണാ…
ഇത്ര വലിയ ആളായിപ്പോയോ മോനേ…
ഈ അമ്മയെ കാണാൻ പോലും സമയം കിട്ടാത്തത്ര…?” 😭💔
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയാൻ… പ്രപഞ്ചനാഥനായ കൃഷ്ണന് പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം…
ലോകം മുഴുവൻ ജയിച്ചിട്ടും, ഒരു അമ്മയുടെ കാത്തിരിപ്പിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഒരു മകനും കഴിയില്ല…
വിധി എഴുതിയ പ്രായശ്ചിത്തം: 🙏🙏
ഒരു അമ്മയെ കരയിച്ചതിന് പ്രകൃതി ഭഗവാനോട് കണക്കുചോദിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് കലിയുഗത്തിൽ വെങ്കടേശ്വരനായി അവതരിച്ചപ്പോൾ, യശോദയെ ‘വകുള ദേവി’യായി പുനർജനിപ്പിച്ച് അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ചതും, അന്ന് അമ്പാടിയിൽ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ മാതൃത്വത്തിന്റെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും നൽകി ആ കൈകൾ കൊണ്ട് തന്റെ വിവാഹം നടത്തിച്ചതും. ആ കണ്ണീരിന് ഭഗവാൻ നൽകിയ പ്രായശ്ചിത്തമായിരുന്നു അത്!
അമ്മയെന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ വേദന എന്തെന്ന് യശോദയോളം അറിഞ്ഞവർ വേറെയാരുണ്ട്…? ,🙏 അത്രമേൽ നോവുന്ന ആ മാതൃത്വത്തിന് മുന്നിൽ പ്രണാമം…
കാരണം… ഈ ഭൂമിയിലെ ഏതൊരു ദൈവത്തേക്കാളും വലിയ വികാരം അമ്മയുടെ കണ്ണീരാണ്! 🙏
NB:  യശോdhaയോട് കൃഷ്ണൻ വിടപറയുന്ന ഈ  രംഗം കണ്ണുനീരോടെ അല്ലാതെ നമുക്ക് വായിക്കുവാൻ സാധിക്കുകയില്ല… വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ അവരുടെ അനുഭവം പങ്കുവെക്കാമോ😭🙏
#followerseveryone
#guruvayoor #krishna #krishnabhakti #