*യുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള പക – ഭീമനെ തകർക്കാൻ നോക്കിയ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ആലിംഗനം!*

പതിനെട്ട് ദിവസം നീണ്ടുനിന്ന കുരുക്ഷേത്ര മഹായുദ്ധം അവസാനിച്ചു. യുദ്ധഭൂമിയിലെ ചോരച്ചാലുകൾ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അധർമ്മത്തിന് മേൽ ധർമ്മം വിജയം നേടി. പാണ്ഡവർ കൗരവരെ പൂർണ്ണമായി പരാജയപ്പെടുത്തി ഹസ്തിനപുരിയുടെ ഭരണം പിടിച്ചെടുത്തു. എന്നാൽ യുദ്ധം ജയിച്ചെങ്കിലും പാണ്ഡവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും കൊന്നൊടുക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ വലിയൊരു വിഷമം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.

യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ പുതിയ രാജാവായി യുധിഷ്ഠിരനെ വാഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, പാണ്ഡവർക്ക് ഒരു പ്രധാന കടമ ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നു. കൗരവരുടെ പിതാവായ ധൃതരാഷ്ട്രരെയും മാതാവായ ഗാന്ധാരിയെയും കണ്ട് അനുഗ്രഹം വാങ്ങുക. എന്നാൽ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയിൽ പാണ്ഡവരിൽ രണ്ടാമനായ ഭീമനെ കാത്തിരുന്നത് സാക്ഷാൽ യമരാജന്റെ രൂപത്തിലുള്ള മരണമായിരുന്നു!

തന്റെ നൂറു മക്കളും യുദ്ധത്തിൽ ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്ത ധൃതരാഷ്ട്രരെ മാനസികമായി തകർത്തിരുന്നു. ദുര്യോധനൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളെയെല്ലാം ഗദകൊണ്ട് അടിച്ചുകൊന്നത് ഭീമനാണെന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. മക്കളുടെ വേർപാടിൽ നീറുന്ന ആ വൃദ്ധനായ രാജാവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഭീമനോടുള്ള പക ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കാഴ്ചയില്ലെങ്കിലും പതിനായിരം ആനകളുടെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ശരീരത്തിന്.

നേതൃത്വത്തിൽ അഞ്ച് പാണ്ഡവരും ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനും ധൃതരാഷ്ട്രർ താമസിക്കുന്ന കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. യുധിഷ്ഠിരൻ മുന്നോട്ട് ചെന്ന് ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ പാദങ്ങൾ തൊട്ട് വണങ്ങി. കാഴ്ചയില്ലാത്ത രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാന്ത്രികമായി അനുഗ്രഹിച്ചു. അതിനുശേഷം ധൃതരാഷ്ട്രർ ചോദിച്ചു: “എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മക്കളെയെല്ലാം വധിച്ച ആ മഹാപരാക്രമിയായ ഭീമൻ എവിടെ? അവനെ എനിക്കൊന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കണം, എന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവനെ ഒന്ന് തൊട്ടറിയണം.”

ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ഈ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ ത്രികാലജ്ഞാനിയായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന് അപകടം മണത്തു. പുത്രവിയോഗത്താൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ധൃതരാഷ്ട്രർ ഭീമനെ സ്നേഹം നടിച്ചു കെട്ടിപ്പിടിക്കുകയാണെന്നും, തന്റെ ആനക്കരുത്തുള്ള ആലിംഗനത്തിലൂടെ അവൻ ഭീമന്റെ അസ്ഥികളപ്പാടെ തകർത്തു കളയുമെന്നും കൃഷ്ണൻ മുൻകൂട്ടി കണ്ടു.
കൃഷ്ണൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഭീമനെ കൈകൊണ്ട് തടഞ്ഞു നിർത്തി പുറകോട്ടു മാറ്റി. യുദ്ധത്തിന് മുൻപ് ദുര്യോധനൻ ഗദായുദ്ധം പരിശീലിക്കാനായി ഭീമന്റെ അളവിലും രൂപത്തിലും നിർമ്മിച്ച് കൊട്ടാരത്തിൽ വെച്ചിരുന്ന ഒരു വലിയ ഇരുമ്പ് പ്രതിമ  അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ മാന്ത്രിക ശക്തിയാൽ ആ ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പ് പ്രതിമയെ ഭീമന് പകരമായി ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി വെച്ചു.

കാഴ്ചയില്ലാത്ത ധൃതരാഷ്ട്രർ തന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ ഭീമനാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഭീമനെ കിട്ടിയ സന്തോഷത്തിൽ, ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ക്രോധത്തോടെ രാജാവ് ആ ഇരുമ്പ് പ്രതിമയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ശക്തമായി ആലിംഗനം ചെയ്തു. പതിനായിരം ആനകളുടെ കരുത്തുള്ള ആ കൈകൾ മുറുകിയപ്പോൾ, കൊട്ടാരത്തെ മുഴുവൻ നടുക്കിക്കൊണ്ട് ഒരു ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം കേട്ടു.

എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആ കട്ടിയുള്ള ഇരുമ്പ് പ്രതിമ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ ആലിംഗനത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദം താങ്ങാനാവാതെ തകർന്നടിയുകയും കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിച്ചിതറുകയും ചെയ്തു! ആ അമിത ബലപ്രയോഗത്തിൽ ധൃതരാഷ്ട്രരുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും ചോര വരികയും അദ്ദേഹം തളർന്നു വീഴുകയും ചെയ്തു. അവിടെ നിന്നിരുന്ന പാണ്ഡവർ ഭയത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്നു. കൃഷ്ണൻ അന്ന് ആ ഇരുമ്പ് പ്രതിമ അവിടെ വെച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഭീമന്റെ കഥ അന്ന് അവിടെ തീരുമായിരുന്നു.

പ്രതിമ തകർന്നു വീണതോടെ തന്റെ പക ശമിച്ച ധൃതരാഷ്ട്രർക്ക് പെട്ടെന്ന് വലിയ പശ്ചാത്താപം തോന്നി. “അയ്യോ! ക്രോധം കാരണം ഞാൻ പാണ്ഡവരിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും വീരനായ ഭീമനെ കൊന്നുകളഞ്ഞല്ലോ. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം നിലത്തിരുന്ന് നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.

ധൃതരാഷ്ട്രർ ശാന്തനായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, അങ്ങ് വിഷമിക്കേണ്ട. അങ്ങ് കൊന്നത് യഥാർത്ഥ ഭീമനെയല്ല. അങ്ങയുടെ മനസ്സിലെ ദേഷ്യം എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നതു കൊണ്ട് ഭീമന് പകരം ഞാനൊരു ഇരുമ്പ് പ്രതിമയാണ് അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചത്. യഥാർത്ഥ ഭീമൻ ഇതാ അങ്ങയുടെ മുന്നിൽ സുരക്ഷിതനായി നിൽക്കുന്നു.”

ഇത് കേട്ട ധൃതരാഷ്ട്രർ ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി. തന്റെ ഉള്ളിലെ പകയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാതായെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തുടർന്ന് യഥാർത്ഥ ഭീമനെ അദ്ദേഹം അരികിലേക്ക് വിളിക്കുകയും ഹൃദയപൂർവ്വം ആശ്ലേഷിച്ച് പാണ്ഡവർക്ക് രാജ്യം ഭരിക്കാനുള്ള പൂർണ്ണ അനുഗ്രഹം നൽകുകയും ചെയ്തു.

മഹാഭാരത യുദ്ധം കഴിഞ്ഞിട്ടും മനുഷ്യ മനസ്സുകളിൽ അവശേഷിച്ച പകയുടെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയും കഥയാണിത്. എന്നാൽ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്റെ ബുദ്ധിയും ദീർഘവീക്ഷണവും മാത്രമാണ് പാണ്ഡവരെ പല വലിയ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചത് എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ഈ ഇരുമ്പ് ഭീമന്റെ കഥ.

കടപ്പാട് 🙏